Gaipliğin Şartları Nelerdir? Bir Kaybolmuş Umut Hikayesi
Bazen bir insanı kaybetmek, bedeninden daha fazlasını kaybetmek gibidir. O kişinin olmadığı bir dünyada yürümek, zamanla içini boşaltan bir boşluk yaratır. Bu yazı, kaybolmuş bir umut ve gaipliğin ne demek olduğuna dair derin bir sorunun etrafında şekilleniyor. Ve benim, yıllar sonra bu kaybolmuşluğu nasıl hissettiğimi anlattığım bir hikaye… Çünkü bazen kaybolan sadece bir insan değil, hayatta bir şeyler de kaybolur.
Kaybolanlar: Bir Akşam Üstü
Bir akşamüstü, Kayseri’nin o sert rüzgarları savururken, okula gitmek üzere evden çıktım. Hava soğuktu ama rüzgarın bu kadar güçlü olacağını tahmin etmemiştim. Cebimde sadece birkaç kuruş vardı, ama paradan çok içimde bir eksiklik vardı. O gün her şey bana biraz eksik gibi geldi. Ve bir anda, uzun zamandır kaybolan bir dostumun aklıma gelmesiyle, içimde bir şeyin eksik olduğunu hissettim.
Bana göre, birini kaybetmek yalnızca fiziksel anlamda değil, ruhsal olarak da bir kayıp demekti. Duygularınızı kaybetmek, varsanız da yokmuş gibi yaşamak gibiydi. İşte o an, kaybolmuş olanın, sadece o kişi değil, bir hayalin de olduğunu fark ettim. Geçmişimle geleceğimi birbirine bağlayan bir köprünün kaybolduğunu hissettim. Gaiplik dediğiniz şey, yalnızca bir insanın değil, bir dönemin de kaybolmasıydı. Ve o kaybolan dönemi geri getirmek için geç kalmıştım.
Gaipliğin Şartları: Kaybolmuş Bir Zamanın Ardında
O gün, evden çıkarken annem bana o özel bakışını attı. Hani, insanın ne olduğunu tam bilemediği ama bir şeylerin eksik olduğu o bakış… Ne kadar alıştığınız bir şey olsa da, hala her defasında yüreğinize dokunan o bakış. “Dönüş yolunda dikkatli ol,” demişti. Bir anne için bu sözcükler belki sıradan, ama ben o bakışta, kaybolmuş bir şeyin eksikliğini hissettim. Bir şeylerin normal olmadığı, kaybolmuş bir şeyin olduğunu… Ve o an, “Gaipliğin şartları nelerdir?” sorusu kafamda yankı yapmaya başladı.
Gaiplik, kaybolan bir insanın ardından kalan boşlukla tanımlanabilir miydi? Ya da kaybolan sadece bir kişi değil, zamanla birlikte kaybolan bir duyguydu. Belki de gaipliğin şartları, sadece fiziksel yokluktan ibaret değildi. Bir insanın varlığının gerçekten hissettirdiği, bedensel olmayan o eksiklikti…
Benim için kaybolan sadece bir kişi değil, o kişiye ait olan zaman da kaybolmuştu. O zamanlar birlikte yaptıklarımız, birlikte güldüğümüz anlar… Ama ya kaybolan bu sadece o kişiyle ilgili değildi? Ya her kaybolan zamanla birlikte, bir dönemin de kaybolduğunu fark etmediysek? Kaybolan bir şeyin zamanla, yerini daha büyük bir boşluğa bırakması, içimde bir tür hayal kırıklığı yarattı.
Umut ve Hayal Kırıklığı: Kaybolmuş Bir Zamanın Peşinde
O gün eve dönerken, kaybolan dostumla ilgili düşündükçe, yılların hızla geçtiğini fark ettim. İnsanlar kaybolabiliyor. Ama asıl kaybolan, onlarla geçirdiğimiz o zamanlardı. Gaiplik, kaybolan bir insanın geride bıraktığı boşlukla başlar, ama zamanla, o boşluk, eski anıların ve hayallerin içinde daha da büyür. Bir kaybolmuş insanın, bir zamanın arkasındaki sessiz yankısı gibi…
Kayseri’de yaşam, bazen öyle sessizdir ki, sadece kendinize odaklanabilirsiniz. O an, kaybolmuş bir zamanın, kaybolmuş bir dostun peşinden gittiğimi hissettim. Ama o zaman, zamanla birlikte kaybolmuştu. Ben, yıllarca kaybolmuş bir umutla, kaybolan bir zamanın etkisinde yaşamıştım. O kaybolan zamanın her anı, bir başka zamanın daha kaybolmasına sebep olmuştu.
Hikayem biraz belki duygusal ama gerçek. Birini kaybettiğinizde, sadece o kişinin gittiğini düşünmeyin. Asıl kaybolan, birlikte yaşadığınız o zaman dilimidir. O zaman dilimi kaybolduğunda, geriye sadece gaiplik kalır. Ve bir insanın kaybolması, bir zamanın kaybolmasıdır. Bu kaybolmuşluk, bir insanın eksikliğinden çok, onunla paylaşılan her şeyin kaybolmuşluğu gibidir.
Gaipliğin Gerçek Şartları: Bedenin ve Zamanın Yitimi
Zamanla birlikte kaybolan dostumun, kaybolan anıların her biri, ruhumda bir yara bıraktı. Bu yazıyı yazarken, o kaybolan dostumun yerini bir türlü dolduramadığımı fark ettim. Gaipliğin şartları, sadece kaybolan bir kişinin eksikliğinden ibaret değildir. Kaybolan bir zamanın da eksikliği vardır.
Zamanla birlikte kaybolan dostumun hatıraları, hala içimde yaşıyor. Ama o zaman diliminde birlikte geçirdiğimiz anlar, kayboldu. Gaiplik, sadece fiziksel yokluktan daha fazlasıdır. Kaybolmuş bir zamanın, kaybolmuş bir dostun ardında bıraktığı boşluk, hiç beklemediğiniz bir şekilde sizi sarar. Ve bir süre sonra, kaybolan her şeyin, sadece bir anda kaybolan o kişiye değil, bir zaman dilimine ait olduğunu fark edersiniz.
Gaipliğin şartları nelerdir? Belki de kaybolan bir zamanın, bir insanın kaybolmuşluğudur. Zamanı geri getirememek, kaybolmuş anıları bulamamak, hayal kırıklığı yaratır. Ama bir o kadar da umutla, kaybolanların yerine yeni zamanlar ve anılar eklenebilir. Zaman kaybolsa da, umut asla kaybolmaz.